Volg per Email

woensdag 21 maart 2018

Het is ook altijd de cliënt die verantwoordelijk is voor zijn eigen genezing..

De Fysio speelt hierbij een ondersteunende rol. De Fysio geeft aan wat de rol en verantwoordelijkheid is van zijn of haar handelen, maar de cliënt besluit nog altijd Zelf of hij/zij instemt met het behandelvoorstel en dus daarmee akkoord gaat. Tegenwoordig moeten wij Fysio's dat ook(gelukkig) digitaal vastleggen.




Een Fysio houdt zich bezig met de behandeling van klachten aan het steun- en bewegingsapparaat van de mens.






"Cliënten, met klachten gerelateerd aan het steun- en bewegingsapparaat, worden ondersteund door oefeningen of door verschillende categorieën fysische therapieën, geholpen om beweeglijkheid te verbeteren en (DUS) pijn te verminderen".

Het doel van de behandelingen kan dan onder andere zijn:
- pijn verminderen, daardoor..
- verbeterd functioneren van gebieden van het lichaam
- optimaal functioneren binnen de grenzen van een chronische aandoening

Alles hierboven is vrij overgenomen van Wikipedia. Als mensen naar de Fysio gaan, ook voor de tweede, derde, of zoveelste keer, zou ik willen adviseren deze pagina eens door te lezen. Hier staat precies waar wij voor opgeleid zijn.
Hoe komt het dan toch dat cliënten nog steeds de verantwoordelijkheid in de handen van de fysio leggen, of willen leggen, of zich er aan overgeven zonder zelf na te denken, meedenken? Komt dit door de cliënt of door de Fysio?

Als ik al mijn blogs nog eens rustig door lees, en kritisch bekijk, dan kom ik vanaf het begin steeds dezelfde kern tegen in mijn verhaaltjes.
Namelijk hoe functioneren onze spieren en hoe gaan wij, eigenaren van ons lijf, met onze spieren om? Hoe is het met de Eigen verantwoordelijkheid?
Oorspronkelijk is Fysiotherapie ontstaan uit de HeilGymnastiek. Het woord zegt het al: Gymnastiek, Lichamelijke Oefening wat heil kan geven? Bewegen dus?

In mijn opleiding aan de ALO(Amsterdamse Academie voor Lichamelijke Oefening), heb ik geleerd Lichamelijke Oefening te geven, of te wel Gymnastiek. Dat leek mij leuk. Later heb ik ontdekt dat ik Lichamelijke Oefening geven aan mensen die vastlopen in hun bewegen iets leuker vond. Ik ben door gegaan naar de opleiding Fysiotherapie en heb mij ontwikkeld tot wat ik nu ben.

Ik ben er wel zo langzamerhand achter, dat je voor bewegen wel werkende gewrichten nodig hebt. In de meeste gevallen is dit niet het onderliggende beweeg probleem, dat is voor mij wel duidelijk.Tenzij er een auto-immuun aandoening, bijvoorbeeld bij reuma, aanwezig is dan zijn onze gewrichten aangetast, is er pijn en dat heeft effect op hoe we die gewrichten aansturen, JA, met onze Spieren.
Pijn zal altijd een belemmerd bewegen initiëren, ook bij mij.
Dat mag 2, 3, 7 dagen duren, maar dan ga ik bij mezelf op zoek of ik, door anders bewegen, aangepast bewegen of door de basisfunctie van de spieren te testen, de pijn positief kan beïnvloeden. Dit probeer ik ook bij cliënten die bijvoorbeeld met reuma behept zijn.. Met andere woorden, je gaat samen op zoek naar de meest optimale manier van aansturen van de spieren, en daardoor voel ik mij meer BeweegCoach, SpierenCoach.. FysioCoach?

Het is in de periode van de jaren 80, 90, heel gangbaar geweest dat er voornamelijk alleen hands-on, letterlijk: klachten uit handen nemen?, werd gewerkt door Fysio's tenzij je met de Sportfysiotherapie in contact kwam. Hierdoor zijn cliënten waarschijnlijk het oorspronkelijke doel uit het oog verloren. De laatste jaren is het hands-on werken verdwenen naar de achtergrond en staan bewegen en oefenen op de voorgrond. Dat wil ik graag uitdragen, omdat daar onze kracht en de kracht van de cliënt ligt.
Ik weet al geruime tijd: Neem nooit de klacht uit handen van de cliënt, deze verliest daardoor zijn/haar eigen verantwoordelijkheid.
Maar nog steeds hoor ik veel, lees ik her en der op sites, dat het de Fysio is die het probleem wel even kan oplossen.. hands-on, naalden, shock apparatuur, manipuleren, noem maar op. Beter lijkt mij dat het als ondersteuning wordt aangemerkt en niet als oplossing.
Zodat binnen onze eigen grenzen de mogelijkheden even onbeperkt zijn als daarbuiten (vrij vertaald naar Jules Deelder, dichter)

Stof tot nadenken dus..





woensdag 21 februari 2018

Als zorgverlener ontzorgen..

“Jij neemt mijn zorgen uit handen” zei laatst een tevreden cliënt die de deur uit ging. “Dat is wat jij doet. Dat ik mij geen zorgen hoef te maken dat het mis kan gaan bij wat ik nu voel en dat het over gaat. Jij, als fysiotherapeut, geeft zekerheid dat het niet mis hoeft te gaan.”
Zekerheid, is dat niet wat we allemaal willen?
Als er pijn wordt ervaren, kan dat zorgen geven.
Nadenken over pijn kan zorgen geven, onzekerheid over het waarom.
Pijn ervaren we in ons brein en dat zet ons aan het denken.
Een ieder gaat anders om met pijn.

Men negeert pijn..
Men past zich aan..
Men beweegt naar pijn toe..
Men beweegt van pijn af..
Men verzet zich tegen pijn..

Wat ik weet is dat pijn de functie verstoort.
Een eenmaal verstoorde functie kan pijn in stand houden, wat een
verstoord functioneren tot gevolg heeft.. een vicieuze cirkel.
Men kan zelf kiezen hoe men met pijn omgaat.
Een deel van hoe men met pijn omgaat is, zeker weten, aangeleerd.



Foto uit eigen collectie.





















Maar uiteindelijk zijn we het toch zelf, en niemand anders, die beslist of je meegaat met de pijn, oplossingen probeert te vinden, of er tegen in verzet komt. Dat maakt het voor de fysio uiterst moeilijk om de juiste beweegadviezen te geven aan één ieder.Want nadenken over bewegen kan ook verwarring brengen. Tegenwoordig zijn de huidige middelen, zoals je smartphone, goed te gebruiken om aan de hand van een foto of video feedback te geven.
Soms confronterend voor de cliënt. Proberen de verschillende beweeg opties te laten zien en voelen is dan mijn doel. Ik heb nog nooit meegemaakt dat ze er achteraf niet blij mee waren. Hierdoor wordt het ook mogelijk beweeg opdrachten makkelijker thuis te doen en terug te kijken.
Blijft over dat ik als fysio nog extra zorg kan verlenen in de vorm van mobilisatie om zo het juiste bewegen, en daardoor de gewenste pijnreductie te realiseren.
Afname van pijn kan resulteren in een beter functioneren, wat afname van pijn realiseert.
Door middel van bewegen, functioneren onze spieren beter, blijven ze beter behouden en behouden we onze flexibiliteit en bewegingsruimte. Ruimte in bewegen die we gaan missen als we ergens last van hebben, omdat pijn beperkt en afname van functie tot gevolg heeft.
Over bewegingsarmoede en daardoor verlies van spierkracht schreef ik al eens eerder.  Lees ook ‘ruimte spieren’
Hoe vinden we nu de juiste balans?
Te veel bewegen kan leiden naar pijn, tot afname bewegingsruimte en
flexibiliteit,
maar te weinig ook..
Wat is te veel?
Wat is te weinig?


Echter, ik denk dat over het algemeen een ieder wel weet of men te veel of te weinig doet. Dat wil zeggen of men actief is, zich fysiek fit voelt of niet. Het komt wel eens voor dat je advies van meer bewegen te letterlijk wordt opgevat en dat men dan de hele dag met bewegen bezig is. Rust is ook enorm belangrijk. Uitrusten betekent herstellen, dat vergeet men nog wel eens. De juiste verhouding vinden is dus niet altijd even eenvoudig.
Overleg met een zorg professional, die kan goed in kaart brengen, adviseren en begeleiden.


Stof tot nadenken dus..






maandag 16 oktober 2017

Nu bewegen geen noodzaak meer is..

Bewegen zit in de mens, maar nu bewegen geen noodzaak meer is, zit bewegen dan nog wel in ons zelf of wordt het ons tegenwoordig voorgeschreven vanwege gezondheids redenen?
Zitten is uit, bewegen is in! Als zitten het nieuwe roken is, zullen we dan alle stoelen ook uit ons leven bannen? Kunnen we dan een nieuwe wet invoeren waarin staat dat heel geleidelijk aan de stoelen en banken uit ons leven verdwijnen? Dan is roken al weer iets "minder" ongezond.
Er is al een verandering te merken op dat gebied. Ik hoor namelijk her en der van cliënten dat er sta bureaus, fiets bureaus komen, staan tijdens vergaderingen enzovoort...
Misschien is het zo dat we moeten ‘loslaten wat we nodig denken te hebben' en kunnen proberen te 'voelen wat we nodig hebben'. En willen we daar zèlf iets voor doen of willen we steeds meer dat ànderen dat voor ons doen, omdat dat lekker makkelijk is?
Wij voelen toch zèlf wanneer we behoefte hebben aan eten, naar de wc moeten, moe zijn, zin hebben om iets te gaan ondernemen of mogelijk naar de dokter of Fysio moeten.
even zitten om na te denken..(eigen foto)

Vroeger was bewegen een noodzaak, om ons voedsel te vergaren, om ons te verplaatsen, bedenk maar iets.

Het is tegenwoordig voornamelijk andersom. De industriële ontwikkeling is zo hard gegaan dat we bijna niks zelf meer hoeven te doen, tot autorijden aan toe..
Steeds meer komt naar ons toe in plaats van andersom.
Zelfs ons kant en klare voedsel kan tegenwoordig gebracht worden door middel van allerlei delivery bedrijven.
Ik wil niet propageren dat het niet handig is, maar de noodzaak van zèlf in beweging komen raakt steeds verder uit zicht.
Dat kan met zich meebrengen dat in ons bewegen haperingen kunnen ontstaan. We weten allang dat spieren onderhoud nodig hebben, hoe groter de spier hoe meer onderhoud, en dat wat we niet nodig hebben door het lijf wordt opgeruimd. Wie veel stil zit krijgt zwakkere spieren en broze botten.
Indien de verhouding inspanning(bewegen)/rust verstoord raakt, kunnen er dus haperingen in bewegen komen die we als last gaan ervaren.
Lees nog eens deze blog: Ruimtespieren
Ik probeer al langere tijd bewegingen uit het dagelijks bewegen te vertalen naar oefenprogramma's. Het inventariseren en analyseren van hoe mensen bewegen binnen zijn of haar woon-, werk- en sportsituatie kan heel veel informatie geven. We gaan immers allemaal op bed liggen, staan weer op, gaan zitten op een stoel of bank, doen boodschappen (hoop ik dan..)
Ik loop buiten met de cliënten , ga traplopen, stap op en af de stoep en de fiets of vraag welke hulpmiddelen ze zijn gaan gebruiken in 'moeilijke situaties'. Alleen al het bewustzijn daarvan is weer even nodig om wakker te worden en te beseffen hoe we ons lijf gebruiken en soms zelf daardoor haperingen in stand houden. Hierdoor komen we er ook achter of we voldoende onderhoud plegen aan onze spieren. Daarvoor is het uiteraard belangrijk goed te kijken, en soms ook te voelen, hoe mensen bewegingen uitvoeren (bewegingsanalyses maken).
Ik heb nog nooit gehoord dat ze er niks aan hebben. Wel heb ik vaker gehoord: "Ga maar naar KArin, die hoort, ziet en voelt alles.."  
Alleen maar handig toch, want dan kan je in je dagelijks bewegen tegelijk oefenen en je taken doen zonder dat er een scala aan aparte oefeningen gedaan moet worden.
En het werkt ook simpel, je hebt altijd je oefenstof binnen handbereik.
Echter als mensen wel de behoefte hebben aan extra beweegoefeningen dan kan dat uiteraard ook! Ik heb een kast vol!😃


Het is dus ook een vrijwillige keuze om je in een 'gemakkelijk zittende kleding' te hijsen en extra te gaan bewegen, maar doe dat alleen als je die behoefte voelt en er de energie voor hebt.
Kom anders eens langs voor advies als je 'vastzit’ !


Ps: voel je vrij om nog eens een van de andere blogs hierover te lezen.


Stof tot nadenken dus..




zaterdag 17 juni 2017

Bewegen of Sporten tijdens en/of na ziekte

Nu, na 7 maanden (en 3 maanden geen blog) hectiek, weer 'rust' in de tent. En met rust bedoel ik niet niks doen. Nee, meer tijd hebben om weer aan regelmatig en matig Bewegen te denken en te doen. Ik ben tijdens de hectiek fanatiek door gegaan met mijn eigen Bewegen om 'fit' te  willen zijn: 
- een steile lange berg op fietsen, 
- meer dan 10km gaan hardlopen 3x per week, 
- spieroefeningen voor het hele lijf, elke dag. 
- En.. oh ja ook nog 4,5 dag per week hard werken
- tussendoor probeerde ik voldoende te eten 😟
Eigenlijk leek dit eerder op fanatiek sporten.


















MtVentoux vlak voor de top, na 2 uur trappen.







Afgelopen week ben ik daarvoor even gestraft.. Al die maanden je rug recht houden werd mijn rug even te veel.. Dus scheef staan was het resultaat. Een optelsom van vermoeidheid, drukte en maar willen doorgaan.
Voorzichtig Bewegen, weinig zitten en elk uur kleine oefeningen doen helpt om de structuren weer tot rust te laten komen, en jezelf ook want je kan even niet veel doen.

In mijn omgeving kom ik regelmatig cliënten tegen die tijdens ziekte, oververmoeidheid of blessures willen blijven Bewegen of zelfs Sporten. Ik heb het mogelijk wat overdreven.
Er zijn ook cliënten die als eerste hun eigen Bewegen of Sporten laten vallen als er tijdgebrek is. Waarom? Anderen, werk en dergelijke is belangrijk, maar jijzelf ook! 
Maar hoe houden we de gezonde verhoudingen in stand zodat we in 'Stand' blijven?
In mijn ogen zijn Bewegen en Sporten verschillende begrippen. 
Als er wordt uit gesproken dat men 'niet van Sport houdt' vraag ik altijd of men wel 'van Bewegen houdt'.
Sporten is in mijn ogen competitief gericht bewegen en trainen om een hoger doel te bereiken in relatie tot andere sporters uit dezelfde sporttak.
Bewegen, is in mijn ogen, gericht bezig zijn je eigen conditie en fitness niveau te verbeteren of te onderhouden ten opzichte van jezelf, om je lichamelijk fijn en niet vermoeid te voelen. De beweegvorm maakt in mijn ogen niet uit.
Iedereen kan Bewegen. Soms wil niet iedereen Bewegen en dat kan verschillende oorzaken hebben. In de meeste gevallen zijn er allerlei excuses die eigenlijk niet ter zake doen.
Cliënten denken ook wel dat Bewegen moet inhouden dat je iets langdurig moet doen. Dat hoeft helemaal niet, rustig wandelen en lichaamsoefeningen doen kan ook heel heilzaam zijn. Zwaai maar eens 10x met de armen nadat je dit gelezen hebt..  (lekker hè, er gaat weer wat stromen daar bovenin je schouders en armen 😊 ) 

Tijdens ernstige ziekte is het zelfs verstandig om elk uur even te Bewegen, al is het maar je been of arm optillen of buigen en strekken (uiteraard in overleg met de arts) omdat men tijdens langdurige inactiviteit veel spiermassa en dus conditie verliest. 'Zie mijn blog over de 'Ruimtespieren' 

Bewegen doe je dus voor je eigen fitheid, bij Sporten meet je eigen fitheid ten opzichte van anderen, en dat hoeft toch niet altijd?
Zorgen voor een goede balans tussen rust en inspanning, is niet altijd even makkelijk.
Bespreek daarom je wens om fit te willen worden en je doelen altijd met een Beweegdeskundige of Sportfysiotherapeut. 

Stof tot nadenken dus..






zaterdag 11 maart 2017

..want de blessure is de grens..

Blessures, hoe kom je eraan, hoe kom je ervan af..
Vaak krijg ik deze vraag: hoe kom ik nou aan deze blessure?  
Een blessure is meestal iets van de weke delen van ons lichaam, daarmee bedoel ik de spieren en pezen.  Een spontane blessure aan een bot komt veel minder vaak voor. Deze ontstaan meestal als gevolg van een val of een intern afwijkende oorzaak, bijvoorbeeld botontkalking. Binnen de sport komen wel stressfracturen voor, waarbij toch een knikje of breuk in het bot kan komen. De naam ‘stress’ zegt het al..
te véél, te váák, te lang druk- of stootbelasting. Vroeger ook wel bekend als ‘marsfractuur’, vooral bij soldaten een bekend  fenomeen.
Deze keer heb ik het over spierblessures, als meest voorkomende blessure.
Spieren zijn een van de meest flexibele onderdelen van het lichaam. Tegenwoordig wordt eindelijk veel geschreven over het feit dat we tot op hoge leeftijd onze spieren kunnen trainen.
Als een spier die inactief is kan krimpen (atrofie), dan zal een spier die voldoende actief is ook kunnen groeien (hypertrofie), maar niet eindeloos..


Eigen foto







Wat gaat er mis bij blessures?
Bij een blessure is sprake van hinder tijdens bewegingsactiviteiten in het dagelijkse leven. Het bewegen wordt dan bemoeilijkt en soms heel beperkt. Dit kan op langere termijn weer blessures tot gevolg hebben. Pijn inhibeert (remt) namelijk de juiste spierspanning en leidt dus eigenlijk tot spierfunctieverlies.



Terug naar de beginvraag: Wat is nou eigenlijk een spierblessure?
Ik probeer altijd uit te leggen dat ik de spier vergelijk met een elastiekje, een gezond elastiekje dat flexibel, uittrekbaar en inkrimpbaar is.
Het uitrekken van een spier kan op 2 manieren gebeuren:
-  Hij trekt samen en wordt uitgerekt, of wel de spier is Excentrisch, hij verlengt.
- Ook kan men een spier uitrekken zónder dat daarbij de spier aangespannen mág worden, dit gebeurt tijdens het stretchen.
Vandaag hebben we het daar niet over, ander keertje misschien..
Ook het inkrimpen kan op 2 manieren gebeuren:
- Hij trekt samen en levert kracht, of wel de spier is Concentrisch, hij verkort.
- hij is inactief en atrofieert.


Als de spier samentrekt dan is het belangrijk dat hij daarna weer soepel terugkeert naar de rust lengte.
Als we een oud elastiekje (inactief geweest voor lange tijd) uit de la pakken en we rekken het maximaal uit, dan gebeurt er het meest voorspelbare: het knapt op zijn maximale lengte.
Een nieuw elastiekje zal bij dezelfde maximale lengte wel heel blijven (dat is mijn ervaring, slechte exemplaren daargelaten). Als je het nieuwe elastiekje forceert, zal deze uiteraard ook knappen, maar ook dan gaat de vergelijking met spieren op..
Als spieren niet voorbereid zijn op een komende activiteit, bijvoorbeeld maximaal uitgerekt worden, zal er gemakkelijk een blessure kunnen optreden. Een spier in goede conditie, voorbereid op wat komen gaat, zal niet kapot gaan. Als er bij bewegen en sporten continu pijntjes, irritaties of echt een beperkende last aanwezig is, dan is datgene wat je van de spier vraagt te veel. Simpeler kan het niet.
Er is nog 1 andere mogelijk oorzaak van spierblessures bij bewegen, namelijk dat het mechanisme waaraan de spier vast zit en trekt, beperkt is in zijn beweeglijkheid, meestal een gewricht.
Ja? En wat is dan de oplossing?  


Neem de tijd om de blessure tot rust te laten komen, te laten genezen, en de mechaniek te laten nakijken, bijvoorbeeld bij de Fysiotherapeut.
Regelmatig spierkracht oefeningen doen om de spier voor te bereiden op wat komen gaat is aan te raden, omdat een krachtige spier meer elastisch is.
Of dit nou activiteiten in het dagelijks leven zijn of dat dit intensieve sportactiviteiten zijn, dat maakt niet uit. Het gaat erom dat je ze doet!


Begrijp hoe bewegen in elkaar zit..

Stof tot nadenken dus..