Volg per Email

maandag 29 oktober 2018

Wat wij zeggen en wat hoort de cliënt..

Het zit hem vaak in de woorden die we gebruiken of we de cliënten mee krijgen in wat wij als zorgverlener denken dat goed is voor de cliënt.

Even een voorbeeld:
Als we uit spreken dat de cliënt onbeperkt de fysiotherapie vergoed krijgt uit zijn aanvullende verzekering, wat denkt U dan dat de cliënt hoort?
In veel gevallen zal de cliënt horen dat het aan hen gelegen is dat ze kunnen afspreken wanneer zij denken dat het nodig is. En dat WIJ als Fysio bereidwillig het verwachte werk doen, alles wordt immers vergoed.








Perceptie speelt met onze interpretatie.. en daarbij, de fysio is ook maar een klein onderdeel van het groter geheel.









Maar moet het niet zo zijn dat WIJ bereidwillig helpen met het probleem van de cliënt zodat zij daarna zelfstandig weer verder kunnen? De handvatten te geven zodat de cliënt niet terug hoeft te komen om opnieuw te beginnen. Dat is volgens mij onze belangrijkste taak als zorgverlener. Met andere woorden, moeten wij niet nastreven de cliënt onafhankelijk te maken van de fysio behandelingen, ongeacht het aantal uit de aanvullende verzekering te vergoeden behandelingen?

Zoals ik al eerder schreef "Het is ook altijd de cliënt die verantwoordelijk is voor zijn eigen genezing" 
zie link: https://fysiosportcoach.blogspot.com/2018/03/het-is-altijd-de-client-die.html

Het is onze expertise de juiste woorden te gebruiken richting de cliënt en aan te geven dat wij de klacht van de cliënt begrijpen, en welke consequenties dat heeft voor zijn of haar functioneren. Zelfvertrouwen geven in het lichamelijk functioneren, en dat wij een bijdrage kunnen leveren aan het verminderen van dié klacht die hinder oplevert.
Als wij serieus menen dat er geen klacht is, omdat men geen bevindingen heeft(en dat gebeurt echt!) en dus de 'outcome' anders is dan men had verwacht, dan doen wij iets niet goed. Want de cliënt heeft wel degelijk een klacht en komt bij ons om hulp vragen. Deze cliënt stelt zich kwetsbaar op en het is belangrijk dat serieus te nemen.
Het is dan niet de bedoeling dat de klacht gebagatelliseerd wordt vanuit je eigen gevoel, althans dat vind ik!

Het is van belang dat de fysio met de cliënt samen tot een oplossing kan komen om het probleem aan te pakken. Feedback te geven en te laten zien dat we ons lichaam op vele verschillende manieren kunnen houden(=houding geven), dat van invloed kan zijn op de hinder die de cliënt ervaart. 
Zeg niet dat het beter is je 'rug niet te buigen' als je zoveel klachten hebt, die leren dat buigen slecht is voor je rug...  Althans dat is wat cliënten horen.
Probeer aan te geven welke mogelijkheden er nog meer zijn, want die zijn er zeker.
Je BENT niet scheef, je bekken STAAT niet uit het lood wat zomaar even recht gezet kan worden..enzovoort.
Waar ik mij het meeste aan stoor is dat er een generatie is van middelbare leeftijd die ooit van de Mensendieck hebben geleerd(dit gebeurt wellicht nog steeds) hun bekken te moeten kantelen(achterover dus met ingetrokken buik, aangespannen billen en hamstrings die dan op langere termijn verkorten enz) omdat er rug klachten waren of iets dergelijks of dat hun houding NIET GOED WAS... en je niet met HOLLE rug mocht staan... Zullen we vragen aan Moeder Natuur of ze een andere vorm aan onze onderrug opbouw geeft?
Deze mensen moet ik nu àfleren dit patroon te doorbreken zodat zij met minder hinder, het liefst zònder weer verder kunnen.

De fysio heeft expertise om het gevoel van 'scheef staan' te verhelpen. Want we zien mensen ook echt letterlijk scheef staan. Vraag ook eerst wat de cliënten nog wel kunnen want dat is een mooie ingang.
Wij kunnen aanleren een andere positie aan te nemen, door middel van oefeningen, verandering van spierspanning, houdingsveranderingen via video feedback en foto feedback. Huiswerkoefeningen op video meegeven die ze zelf uitvoeren op de video zodat ze niet op internet gaan zoeken naar filmpjes, maar een eigen filmpje hebben met voor hen de juiste uitvoering en instructies. Alleen dat wat voor die cliënt van toepassing is. Er is namelijk niet 1 oefenrecept voor iedereen gelijk.

Neem dus nooit de klacht uit handen van je cliënt. Maar leer de cliënt verantwoord, desnoods aangepast, bewegen tijdens klachten perioden en daarna. Zodat normaal bewegen zonder hinder terug kan komen en daardoor vertrouwen en de mogelijkheid aan sport of extra bewegen te kunnen doen, geen belemmering meer hoeft te zijn.


Stof tot nadenken dus..




zaterdag 25 augustus 2018

Beginners hebben weinig tot geen trainingservaring en gaan daardoor vaker de fout in dan getrainden

Beginners: Beginners hebben weinig tot geen trainingservaring en gaan daardoor vaker de fout in dan getrainden. Een belangrijk aspect is dat ze eerst hun persoonlijke grenzen moeten zien te bepalen, de zwakke schakels. Laat het lichaam eerst aan inspanning wennen pas dan kan er aan een opbouw begonnen worden. De meeste trainingen ca. 80% laag intensief, dus een makkelijk trainings-gevoel, kan overbelasting en met name mechanische overbelasting voorkomen. Met mechanische belasting worden de gewrichten, pezen en spieren bedoeld die langer nodig hebben om stevig te worden voor de inspannings-belasting.












(foto eigen archief)


Getrainden: Getrainde mensen hebben na een blessure periode vaak nog een goede cardio capaciteit en als de blessure dan niet meer te voelen is, is de neiging om te snel op te bouwen aanwezig. Hierdoor is de kans op nieuwe blessures vrij groot. Getrainden moeten ook rekening houden met de "verloren" belastbaarheid tijdens de rustperiode. Eigenlijk is vooral de specifieke belastbaarheid voor de sporttak weg. Er is geen echte formule, maar mijn ervaring heeft mij geleerd dat je voor elke week dat je niet kan trainen minimaal 2 weken herstel nodig hebt voordat je op je ''oude niveau'' verder kunt gaan.
Dus 6 weken rust betekent dus gemiddeld 12 weken opbouw, om op je oude niveau verder kunnen.
Fouten maken is niet erg als je maar léért van je fouten, dat werkt ook blessurepreventief.


Fitness: Extra fitness werkt ook blessurepreventief, hiermee bedoel ik spier fitness(=mechanische belastbaarheid). Je wordt er niet beter of sneller van maar het beschermt je tegen blessures waardoor je intensievere trainingen beter aan kan. Van de intensievere trainingen word je wél sneller en sterker. Het lichaam leert dan de intensievere trainingen beter te ''dragen''. Zo ca. 20% van je trainingen kunnen veilig intensief zijn.
Kracht, fitness en spieroefeningen moeten gerelateerd worden aan het trainingsdoel. Trainingsdoelen worden gemaakt in tijd en moeten overzichtelijk en haalbaar zijn.
Spier(fitness) training begint met het leren van de mogelijkheid wat ze voor een lichaam kunnen betekenen. Waar gebeurt wat…als …voelen…doen...en snappen waarom oefeningen op een bepaalde manier in vorm en intensiteit gedaan moeten worden. En wààr moet je de oefeningen goed voelen, aan wèlke spieren. Niet zomaar doen omdat het gezegd wordt! Meedenken is gewenst!
Spier(fitness) training kan je leren controle te hebben over bewegingen met een minimaal extra gewicht. Leren voelen wat er gebeurt. Pas dan kan er met meer extra gewicht gerichter worden getraind.
Ik zeg altijd dat de hoeveelheid gewicht die eraan hangt niets zegt over de kwaliteit, aan ''domme kracht'' heb je niets. De uitvoering van de bewegingen en het juiste gevoel daarbij zegt veel meer over de kwaliteit van die training.


Weer even terug naar deel 1(“Wat moet je weten over trainen en de trainbaarheid van het lichaam”) waarin ik aangeef dat trainingsprikkels het ''lichaams'' evenwicht verstoren. Dit houdt in dat er regelmaat, maar ook variatie moet zijn in de trainingen(prikkels). Afwisselend hoog en laag, en soms met sterke variatie bijvoorbeeld in snelheid en traagheid van bewegen of aantallen of series. Langdurige eenzelfde prikkelniveau laat het lichaam ''inslapen'' met als negatief effect de toename van blessuregevoeligheid. Eenzijdig trainen is dus niet verstandig.
Soms maak je fouten, maar als je deze goed inventariseert, evalueert en er naar handelt kun je er alleen maar van leren, jezelf verbeteren, en heb je minder kans op nieuwe blessures. Dus eerlijk zijn naar jezelf en het niet voor de coach of trainer doen. Zo leer je de beperkingen en de zwakke schakels van je lichaam kennen. Als het lichaam eenmaal gevorderd getraind is kunnen er meer sportspecifieke belastende trainingen samengesteld worden.


Schroom niet om informatie te winnen bij deskundige mensen op dit gebied.


Rust= Herstel=Opbouw=Aanpassing van je trainingsniveau


Stof tot nadenken dus..





maandag 6 augustus 2018

Wat je moet weten over trainen en de trainbaarheid van het lichaam.


De bekende atletiek trainer Henk Kraaijenhof zegt het al zo lang: “doe wat nodig is, niet wat mogelijk is”. Hoe overtuig je een sporter dat ‘minder’ ‘meer’ oplevert?


Vandaar dat ik hier probeer in mijn eigen woorden nog eens de kennis die ik de afgelopen 30 jaar heb vergaard door doen, niet doen, veel lezen, uit een te zetten. Ik gebruik de meest bekende definities en uitdrukkingen die je overal tegenkomt als het over trainen van het lichaam gaat.


De meeste principes zijn al lang bekend maar waarom handelt niet iedereen er naar? Waarom worden er toch nog zoveel fouten gemaakt door sporters?



Vraag je altijd eerst af met welk doel je wil gaan trainen. Over het algemeen willen mensen hun fitheid gevoel verbeteren. Maar welke training ga je doen, wanneer en hoe vaak? Voor iedereen is het uitgangspunt anders.


Trainen in het algemeen is het ontwikkelen van het aanpassingsvermogen en de  coördinatie van het lichaam. Onder coördinatie verstaat men het afstemmen van de spieren en het zenuwstelsel bij complexe bewegingen. Hieronder valt lenigheid-kracht-snelheid-uithoudingsvermogen. Het lichaam is in staat positief te adapteren(aan te passen) aan de toegediende trainingsprikkels. Dat houdt in dat als deze prikkels zodanig zijn deze het op dat moment aanwezige conditie-evenwicht verstoren, het lichaam reageert met een aanpassing tegen deze verstoring. In principe een positieve, gewenste aanpassing.
Trainen is in die zin vooral het verbeteren van je zwakke punten.
Als je gaat trainen is het doel ‘ergens’ in je lichaam verbeteringen aan te brengen
Met trainen verstoor je dus de evenwicht situatie waar het lichaam zich op dat moment in bevindt. Het lichaam reageert hierop met een instelling op een nieuw niveau, dit noem je herstel, zodat je daarna meer aan kan met minder energieverbruik.
Let op dat, hoe intensiever deze verstoring is, het lichaam meer tijd nodig heeft om te kunnen adapteren, te herstellen.
Herstel: Meestal heeft het lichaam aan 1 tot 1½ dag gerichte rust genoeg, maar soms is nog 1 dag extra nodig. En nog belangrijker: een goede nachtrust, want daarin vindt het meeste herstel plaats. Rust geeft herstel en daar wordt het lichaam beter van. De balans tussen rust en herstel moeten kloppen. Een stijging van de prestatie is de beloning, maar versterken kost tijd!
Trainen is wel een persoonlijk iets, namelijk wat voor de één genoeg is hoeft voor de ander nog niet genoeg te zijn, ieder mens reageert uniek op trainingen, het is goed erachter te komen wat bij je past, van daaruit kun je trainingen dan zorgvuldig kiezen en aanpassen.
Dagelijkse bezigheden zoals gezin, werk, studie hebben invloed op de training-intensiteit. Als deze dagelijkse bezigheden een fulltime job is, moet je hier wel rekening mee houden, meer dan wie deze belasting niet heeft.
Trainen heeft zin als de trainingsprikkel op het goede moment plaatsvindt. Daarnaast neemt de trekvastheid en de stevigheid van de weke delen ook toe, de zogenaamde "belastbaarheid". Echter wanneer je stopt met trainen neemt dit ook weer af wat een belangrijk gegeven is in blessure perioden!
Bij Langdurige dezelfde prikkels treedt er gewenning en geen verbetering op, daarom is het zinvol dat je regelmatig verschillende trainingsvormen toedient om dit te voorkomen.


Stof tot nadenken dus..


                    WORDT VERVOLGD.



woensdag 21 maart 2018

Het is ook altijd de cliënt die verantwoordelijk is voor zijn eigen genezing..

De Fysio speelt hierbij een ondersteunende rol. De Fysio geeft aan wat de rol en verantwoordelijkheid is van zijn of haar handelen, maar de cliënt besluit nog altijd Zelf of hij/zij instemt met het behandelvoorstel en dus daarmee akkoord gaat. Tegenwoordig moeten wij Fysio's dat ook(gelukkig) digitaal vastleggen.




Een Fysio houdt zich bezig met de behandeling van klachten aan het steun- en bewegingsapparaat van de mens.






"Cliënten, met klachten gerelateerd aan het steun- en bewegingsapparaat, worden ondersteund door oefeningen of door verschillende categorieën fysische therapieën, geholpen om beweeglijkheid te verbeteren en (DUS) pijn te verminderen".

Het doel van de behandelingen kan dan onder andere zijn:
- pijn verminderen, daardoor..
- verbeterd functioneren van gebieden van het lichaam
- optimaal functioneren binnen de grenzen van een chronische aandoening

Alles hierboven is vrij overgenomen van Wikipedia. Als mensen naar de Fysio gaan, ook voor de tweede, derde, of zoveelste keer, zou ik willen adviseren deze pagina eens door te lezen. Hier staat precies waar wij voor opgeleid zijn.
Hoe komt het dan toch dat cliënten nog steeds de verantwoordelijkheid in de handen van de fysio leggen, of willen leggen, of zich er aan overgeven zonder zelf na te denken, meedenken? Komt dit door de cliënt of door de Fysio?

Als ik al mijn blogs nog eens rustig door lees, en kritisch bekijk, dan kom ik vanaf het begin steeds dezelfde kern tegen in mijn verhaaltjes.
Namelijk hoe functioneren onze spieren en hoe gaan wij, eigenaren van ons lijf, met onze spieren om? Hoe is het met de Eigen verantwoordelijkheid?
Oorspronkelijk is Fysiotherapie ontstaan uit de HeilGymnastiek. Het woord zegt het al: Gymnastiek, Lichamelijke Oefening wat heil kan geven? Bewegen dus?

In mijn opleiding aan de ALO(Amsterdamse Academie voor Lichamelijke Oefening), heb ik geleerd Lichamelijke Oefening te geven, of te wel Gymnastiek. Dat leek mij leuk. Later heb ik ontdekt dat ik Lichamelijke Oefening geven aan mensen die vastlopen in hun bewegen iets leuker vond. Ik ben door gegaan naar de opleiding Fysiotherapie en heb mij ontwikkeld tot wat ik nu ben.

Ik ben er wel zo langzamerhand achter, dat je voor bewegen wel werkende gewrichten nodig hebt. In de meeste gevallen is dit niet het onderliggende beweeg probleem, dat is voor mij wel duidelijk.Tenzij er een auto-immuun aandoening, bijvoorbeeld bij reuma, aanwezig is dan zijn onze gewrichten aangetast, is er pijn en dat heeft effect op hoe we die gewrichten aansturen, JA, met onze Spieren.
Pijn zal altijd een belemmerd bewegen initiëren, ook bij mij.
Dat mag 2, 3, 7 dagen duren, maar dan ga ik bij mezelf op zoek of ik, door anders bewegen, aangepast bewegen of door de basisfunctie van de spieren te testen, de pijn positief kan beïnvloeden. Dit probeer ik ook bij cliënten die bijvoorbeeld met reuma behept zijn.. Met andere woorden, je gaat samen op zoek naar de meest optimale manier van aansturen van de spieren, en daardoor voel ik mij meer BeweegCoach, SpierenCoach.. FysioCoach?

Het is in de periode van de jaren 80, 90, heel gangbaar geweest dat er voornamelijk alleen hands-on, letterlijk: klachten uit handen nemen?, werd gewerkt door Fysio's tenzij je met de Sportfysiotherapie in contact kwam. Hierdoor zijn cliënten waarschijnlijk het oorspronkelijke doel uit het oog verloren. De laatste jaren is het hands-on werken verdwenen naar de achtergrond en staan bewegen en oefenen op de voorgrond. Dat wil ik graag uitdragen, omdat daar onze kracht en de kracht van de cliënt ligt.
Ik weet al geruime tijd: Neem nooit de klacht uit handen van de cliënt, deze verliest daardoor zijn/haar eigen verantwoordelijkheid.
Maar nog steeds hoor ik veel, lees ik her en der op sites, dat het de Fysio is die het probleem wel even kan oplossen.. hands-on, naalden, shock apparatuur, manipuleren, noem maar op. Beter lijkt mij dat het als ondersteuning wordt aangemerkt en niet als oplossing.
Zodat binnen onze eigen grenzen de mogelijkheden even onbeperkt zijn als daarbuiten (vrij vertaald naar Jules Deelder, dichter)

Stof tot nadenken dus..





woensdag 21 februari 2018

Als zorgverlener ontzorgen..

“Jij neemt mijn zorgen uit handen” zei laatst een tevreden cliënt die de deur uit ging. “Dat is wat jij doet. Dat ik mij geen zorgen hoef te maken dat het mis kan gaan bij wat ik nu voel en dat het over gaat. Jij, als fysiotherapeut, geeft zekerheid dat het niet mis hoeft te gaan.”
Zekerheid, is dat niet wat we allemaal willen?
Als er pijn wordt ervaren, kan dat zorgen geven.
Nadenken over pijn kan zorgen geven, onzekerheid over het waarom.
Pijn ervaren we in ons brein en dat zet ons aan het denken.
Een ieder gaat anders om met pijn.

Men negeert pijn..
Men past zich aan..
Men beweegt naar pijn toe..
Men beweegt van pijn af..
Men verzet zich tegen pijn..

Wat ik weet is dat pijn de functie verstoort.
Een eenmaal verstoorde functie kan pijn in stand houden, wat een
verstoord functioneren tot gevolg heeft.. een vicieuze cirkel.
Men kan zelf kiezen hoe men met pijn omgaat.
Een deel van hoe men met pijn omgaat is, zeker weten, aangeleerd.



Foto uit eigen collectie.





















Maar uiteindelijk zijn we het toch zelf, en niemand anders, die beslist of je meegaat met de pijn, oplossingen probeert te vinden, of er tegen in verzet komt. Dat maakt het voor de fysio uiterst moeilijk om de juiste beweegadviezen te geven aan één ieder.Want nadenken over bewegen kan ook verwarring brengen. Tegenwoordig zijn de huidige middelen, zoals je smartphone, goed te gebruiken om aan de hand van een foto of video feedback te geven.

Soms confronterend voor de cliënt. Proberen de verschillende beweeg opties te laten zien en voelen is dan mijn doel. Ik heb nog nooit meegemaakt dat ze er achteraf niet blij mee waren. Hierdoor wordt het ook mogelijk beweeg opdrachten makkelijker thuis te doen en terug te kijken.
Blijft over dat ik als fysio nog extra zorg kan verlenen in de vorm van mobilisatie om zo het juiste bewegen, en daardoor de gewenste pijnreductie te realiseren.
Afname van pijn kan resulteren in een beter functioneren, wat afname van pijn realiseert.
Door middel van bewegen, functioneren onze spieren beter, blijven ze beter behouden en behouden we onze flexibiliteit en bewegingsruimte. Ruimte in bewegen die we gaan missen als we ergens last van hebben, omdat pijn beperkt en afname van functie tot gevolg heeft.
Over bewegingsarmoede en daardoor verlies van spierkracht schreef ik al eens eerder. Lees ook ‘ruimte spieren’ 

Hoe vinden we nu de juiste balans?
Te veel bewegen kan leiden naar pijn, tot afname bewegingsruimte en
flexibiliteit,
maar te weinig ook..
Wat is te veel?
Wat is te weinig?


Echter, ik denk dat over het algemeen een ieder wel weet of men te veel of te weinig doet. Dat wil zeggen of men actief is, zich fysiek fit voelt of niet. Het komt wel eens voor dat je advies van meer bewegen te letterlijk wordt opgevat en dat men dan de hele dag met bewegen bezig is. Rust is ook enorm belangrijk. Uitrusten betekent herstellen, dat vergeet men nog wel eens. De juiste verhouding vinden is dus niet altijd even eenvoudig.
Overleg met een zorg professional, die kan goed in kaart brengen, adviseren en begeleiden.


Stof tot nadenken dus..






maandag 16 oktober 2017

Nu bewegen geen noodzaak meer is..

Bewegen zit in de mens, maar nu bewegen geen noodzaak meer is, zit bewegen dan nog wel in ons zelf of wordt het ons tegenwoordig voorgeschreven vanwege gezondheids redenen?
Zitten is uit, bewegen is in! Als zitten het nieuwe roken is, zullen we dan alle stoelen ook uit ons leven bannen? Kunnen we dan een nieuwe wet invoeren waarin staat dat heel geleidelijk aan de stoelen en banken uit ons leven verdwijnen? Dan is roken al weer iets "minder" ongezond.
Er is al een verandering te merken op dat gebied. Ik hoor namelijk her en der van cliënten dat er sta bureaus, fiets bureaus komen, staan tijdens vergaderingen enzovoort...
Misschien is het zo dat we moeten ‘loslaten wat we nodig denken te hebben' en kunnen proberen te 'voelen wat we nodig hebben'. En willen we daar zèlf iets voor doen of willen we steeds meer dat ànderen dat voor ons doen, omdat dat lekker makkelijk is?
Wij voelen toch zèlf wanneer we behoefte hebben aan eten, naar de wc moeten, moe zijn, zin hebben om iets te gaan ondernemen of mogelijk naar de dokter of Fysio moeten.
even zitten om na te denken..(eigen foto)

Vroeger was bewegen een noodzaak, om ons voedsel te vergaren, om ons te verplaatsen, bedenk maar iets.

Het is tegenwoordig voornamelijk andersom. De industriële ontwikkeling is zo hard gegaan dat we bijna niks zelf meer hoeven te doen, tot autorijden aan toe..
Steeds meer komt naar ons toe in plaats van andersom.
Zelfs ons kant en klare voedsel kan tegenwoordig gebracht worden door middel van allerlei delivery bedrijven.
Ik wil niet propageren dat het niet handig is, maar de noodzaak van zèlf in beweging komen raakt steeds verder uit zicht.
Dat kan met zich meebrengen dat in ons bewegen haperingen kunnen ontstaan. We weten allang dat spieren onderhoud nodig hebben, hoe groter de spier hoe meer onderhoud, en dat wat we niet nodig hebben door het lijf wordt opgeruimd. Wie veel stil zit krijgt zwakkere spieren en broze botten.
Indien de verhouding inspanning(bewegen)/rust verstoord raakt, kunnen er dus haperingen in bewegen komen die we als last gaan ervaren.
Lees nog eens deze blog: Ruimtespieren
Ik probeer al langere tijd bewegingen uit het dagelijks bewegen te vertalen naar oefenprogramma's. Het inventariseren en analyseren van hoe mensen bewegen binnen zijn of haar woon-, werk- en sportsituatie kan heel veel informatie geven. We gaan immers allemaal op bed liggen, staan weer op, gaan zitten op een stoel of bank, doen boodschappen (hoop ik dan..)
Ik loop buiten met de cliënten , ga traplopen, stap op en af de stoep en de fiets of vraag welke hulpmiddelen ze zijn gaan gebruiken in 'moeilijke situaties'. Alleen al het bewustzijn daarvan is weer even nodig om wakker te worden en te beseffen hoe we ons lijf gebruiken en soms zelf daardoor haperingen in stand houden. Hierdoor komen we er ook achter of we voldoende onderhoud plegen aan onze spieren. Daarvoor is het uiteraard belangrijk goed te kijken, en soms ook te voelen, hoe mensen bewegingen uitvoeren (bewegingsanalyses maken).
Ik heb nog nooit gehoord dat ze er niks aan hebben. Wel heb ik vaker gehoord: "Ga maar naar KArin, die hoort, ziet en voelt alles.."  
Alleen maar handig toch, want dan kan je in je dagelijks bewegen tegelijk oefenen en je taken doen zonder dat er een scala aan aparte oefeningen gedaan moet worden.
En het werkt ook simpel, je hebt altijd je oefenstof binnen handbereik.
Echter als mensen wel de behoefte hebben aan extra beweegoefeningen dan kan dat uiteraard ook! Ik heb een kast vol!😃


Het is dus ook een vrijwillige keuze om je in een 'gemakkelijk zittende kleding' te hijsen en extra te gaan bewegen, maar doe dat alleen als je die behoefte voelt en er de energie voor hebt.
Kom anders eens langs voor advies als je 'vastzit’ !


Ps: voel je vrij om nog eens een van de andere blogs hierover te lezen.


Stof tot nadenken dus..




zaterdag 17 juni 2017

Bewegen of Sporten tijdens en/of na ziekte

Nu, na 7 maanden (en 3 maanden geen blog) hectiek, weer 'rust' in de tent. En met rust bedoel ik niet niks doen. Nee, meer tijd hebben om weer aan regelmatig en matig Bewegen te denken en te doen. Ik ben tijdens de hectiek fanatiek door gegaan met mijn eigen Bewegen om 'fit' te  willen zijn: 
- een steile lange berg op fietsen, 
- meer dan 10km gaan hardlopen 3x per week, 
- spieroefeningen voor het hele lijf, elke dag. 
- En.. oh ja ook nog 4,5 dag per week hard werken
- tussendoor probeerde ik voldoende te eten 😟
Eigenlijk leek dit eerder op fanatiek sporten.


















MtVentoux vlak voor de top, na 2 uur trappen.







Afgelopen week ben ik daarvoor even gestraft.. Al die maanden je rug recht houden werd mijn rug even te veel.. Dus scheef staan was het resultaat. Een optelsom van vermoeidheid, drukte en maar willen doorgaan.
Voorzichtig Bewegen, weinig zitten en elk uur kleine oefeningen doen helpt om de structuren weer tot rust te laten komen, en jezelf ook want je kan even niet veel doen.

In mijn omgeving kom ik regelmatig cliënten tegen die tijdens ziekte, oververmoeidheid of blessures willen blijven Bewegen of zelfs Sporten. Ik heb het mogelijk wat overdreven.
Er zijn ook cliënten die als eerste hun eigen Bewegen of Sporten laten vallen als er tijdgebrek is. Waarom? Anderen, werk en dergelijke is belangrijk, maar jijzelf ook! 
Maar hoe houden we de gezonde verhoudingen in stand zodat we in 'Stand' blijven?
In mijn ogen zijn Bewegen en Sporten verschillende begrippen. 
Als er wordt uit gesproken dat men 'niet van Sport houdt' vraag ik altijd of men wel 'van Bewegen houdt'.
Sporten is in mijn ogen competitief gericht bewegen en trainen om een hoger doel te bereiken in relatie tot andere sporters uit dezelfde sporttak.
Bewegen, is in mijn ogen, gericht bezig zijn je eigen conditie en fitness niveau te verbeteren of te onderhouden ten opzichte van jezelf, om je lichamelijk fijn en niet vermoeid te voelen. De beweegvorm maakt in mijn ogen niet uit.
Iedereen kan Bewegen. Soms wil niet iedereen Bewegen en dat kan verschillende oorzaken hebben. In de meeste gevallen zijn er allerlei excuses die eigenlijk niet ter zake doen.
Cliënten denken ook wel dat Bewegen moet inhouden dat je iets langdurig moet doen. Dat hoeft helemaal niet, rustig wandelen en lichaamsoefeningen doen kan ook heel heilzaam zijn. Zwaai maar eens 10x met de armen nadat je dit gelezen hebt..  (lekker hè, er gaat weer wat stromen daar bovenin je schouders en armen 😊 ) 

Tijdens ernstige ziekte is het zelfs verstandig om elk uur even te Bewegen, al is het maar je been of arm optillen of buigen en strekken (uiteraard in overleg met de arts) omdat men tijdens langdurige inactiviteit veel spiermassa en dus conditie verliest. 'Zie mijn blog over de 'Ruimtespieren' 

Bewegen doe je dus voor je eigen fitheid, bij Sporten meet je eigen fitheid ten opzichte van anderen, en dat hoeft toch niet altijd?
Zorgen voor een goede balans tussen rust en inspanning, is niet altijd even makkelijk.
Bespreek daarom je wens om fit te willen worden en je doelen altijd met een Beweegdeskundige of Sportfysiotherapeut. 

Stof tot nadenken dus..