2022 Sportief Actief, toch nog weer een blog

2022  Sportief Actief, toch nog weer een blog

Ik ben nog steeds sportief actief, ook anno 2022. Wat ik nu als 60 jarige zoal weet en zonde is om niet te vertellen. Dus toch nog een blog. Hoe is het om als 'oudere' dame te blijven hardlopen, fitnessen, fietsen enzovoorts.  samenvattend;  Sportief Actief te blijven én te blijven werken in een best pittig fysiek beroep. 

Ik kan je vertellen: niet eenvoudig op dit moment

Het is niet de bedoeling te stoppen, maar mogelijk alles iets minder intensief? Hoe doe je dat als je nog een bijna fulltime baan hebt, een huishouden, er toch maar 24 uur in een dag zit en je dan ook nog eens, verlaat, enorm met de (post)menopauze geconfronteerd wordt of hoe het dan ook mag heten. Mijn lichaam schreeuwt om niks doen en soms om alles te doen, net als mijn geest. Er zit geen regelmaat in. Geen juiste 'schwung' meer die in balans wil blijven. Het is dus hollen of stilstaan. Maar als ik stil sta, krijg ik schuldgevoelens van niks doen en als ik hol ben bang dat ik te veel doe. Geconfronteerd met hartkloppingen gaat mijn hart nu ineens vertellen; 'doe ff rustig'!? Zou ik een sporthart hebben, en daarom nu deze klachten? Heb ik te veel en te hard mijn lichaam aan sport onderworpen? Word ik daarom nu 'gestraft' met al deze onzeker makende lichamelijke signalen? Ik heb er geen antwoord op. Ik zelf kom niet tot de kern om naar een oplossing toe te werken. Je kan alles laten onderzoeken en dat de dokter dan zegt: "U bent gezond voor uw leeftijd, maar U bent wel 60.. "Ja, en wat wilt U daarmee zeggen? (Ben ik vergeten te vragen.) Nog steeds geen oplossing voor mijn worsteling. Ik was met stomheid geslagen van die opmerking en ging met nog meer onzekerheid de deur uit als dat ik binnen kwam. Ja dat overkomt mij dus ook. Mag ik dan niet meer sporten of zo? Weer nieuwe vragen die in mij opkwamen, ik zeg maar niet welke allemaal, maar het werd er niet beter op. Thuis zittend trek in een glaasje wijn werd ik kort daarna geconfronteerd met weer die onregelmatige hartkloppingen. Nou zeg, kan ik dan niet eens meer een glas wijn of iets met alcohol nuttigen? En zo tob ik maar door. Zal ik minder fitnessen en hardlopen, wordt het dan misschien beter? Of anders even geen alcoholische drankjes nuttigen (niet dat ik elke dag iets nam), wordt het dan iets beter? Toen begon het na de koffie.. 2 kopjes in de ochtend!! Dat is alles wat ik al mijn hele leven doe, niet meer en dan nu dat laten? Paniek! 

Iedereen geeft advies als je hierover iets vertelt; Probeer wat minder alcohol te nuttigen, probeer wat minder koffie te drinken, probeer hormonen, probeer supplementen, probeer natuurlijke ingrediënten aan je eten toe te voegen enzovoorts. Allemaal ongevraagd advies, want er wordt niet gevraagd hoeveel koffie of alcohol ik nuttig en hoe vaak. Niemand weet eigenlijk hoe dit probleem goed te benaderen. Alles zal wel een beetje invloed hebben geloof ik. Ben ik de enige of een van de weinigen met dit probleem rond mijn functioneren? NEE, dat geloof ik niet. 

Wat ik ben gaan doen, is heel voorzichtig en ook op mijn werk eens meer vrouwen van rond mijn leeftijd, daar naar te vragen. De beerput ging open. 1 op 2 vrouwen kampt of heeft getobd met  dezelfde veranderingen, wat hun dagelijks leven wel degelijk hinderde, soms zelfs afremde of helemaal stil heeft gelegd. Van het kastje naar de muur gestuurd, niet gehoord en wat er mee te kunnen doen. Burn-out, overspannen, doe maar wat rustiger, minder intensief sporten, zijn de adviezen die ze krijgen. Een aantal komt naar mij of wordt verwezen. 'Ga maar eens naar de fysiotherapeut die kan je helpen met je spieren en gewrichten' zonder vermelding dat de overgang wel eens parten zou kunnen spelen. De gemiddelde verwijzing is: gewrichtsklachten, stijfheid, energie verlies, conditie verlies. Maar wat als die fysiotherapeut zelf ook kampt met niet dé oplossing te weten, omdat ze zelf tobt, zelf oplossingsgericht is, doorvraagt in de anamnese, blijft luisteren naar het hele verhaal en dan met open vragen blijft zitten. 

Waarom wordt hier zo weinig over gesproken, naar gevraagd, meegedacht en misschien wel onderzoek naar gedaan? Schamen wij vrouwen ons hiervoor, bang om afgeserveerd te worden? Het gaat om onze hormonen. Tegenwoordig werken vrouwen langer, vaker en harder door tot op hogere leeftijd. Ze willen genieten van het leven en leuk blijven voor hun omgeving. In vele gevallen wordt dat enorm gehinderd door onze hormonen die gaan schommelen, afnemen in hoeveelheid en er soms helemaal mee ophouden. Voor de directe omgeving van deze vrouwen verandert er ook veel. Die heeft te maken met een 'andere' vrouw. Begrijpen er vaak niks van en zo ontstaan kleine irritaties en conflicten. Wat de omgeving niet weet is dat zij zelf ook veranderen. Ze worden ook ouder en merken in zekere zin dat ze ook minder kunnen, sneller moe zijn, minder zin hebben en noem maar op. Communicatie is wederzijds, verbaal en non-verbaal. Er worden allerlei signalen afgegeven, maar mogelijk niks mee gedaan.

De Menopauze poli/Overgang poli bestaat echt. Als ik daar naar refereer krijg ik de feedback, ook op mijn werk bij mijn patiënten, dat de klachten niet zo erg zijn, en geeft men vaak andere omstandigheden de 'schuld'. Ik probeer uit te leggen dat omstandigheden soms samen kunnen vallen en een luisterend oor en een niet veroordelend begrip voor jouw situatie ook wel eens fijn kan zijn dan dat je door een dokter in een 'hokje' wordt geplaatst. Moeten we eerst ons bed niet meer uit kunnen komen en depressief, fysiek en mentaal uitgeput, onder de dekens liggen voordat we naar die specialistische poli mogen? Misschien is het juist de bedoeling dat we daar eerder terecht kunnen, om te voorkomen dat we depressief in bed eindigen, zodat er met een oplossingsgerichte verwijzing ook bij de fysiotherapeut aangeklopt kan worden. Dan is er hoop op verbetering, een juiste aanpak, een juiste energieverdeling, vertrouwen in het lijf terug krijgen en erachter komen dat we een sterk geslacht zijn met gebruiksaanwijzingen. Weet deze gebruiksaanwijzing te vinden dan is er volgens mij nog hoop. Maar dit moet je ook zelf inzien en willen. De poli is helaas niet zonder verwijzing te bereiken dus de huisarts moet er ook van overtuigd zijn en goed hebben geluisterd naar het verhaal van de patiënt. Deze poli's zijn nu in verschillende ziekenhuizen te vinden. Eigenlijk wil ik het de 'hormoonpoli' noemen, omdat onze hormonen uit balans raken en dat dat op elke leeftijd kan gebeuren. Bij de een wat eerder in de 40 en bij de ander wat later tegen de 60.

Lees over luisteren naar elkaar dit blog nog eens!

Stof tot nadenken dus...

De Buik en de Ademhaling

De Buik en de Ademhaling

De buik, buikspieren en meer..

Het is het meest voorkomende, benoemde item in mijn werk, iedereen heeft wel eens een periode dat de buik in de weg zit, staat, of hangt of opgeblazen. Dagelijks lezen we wel over de buik en de buikspieren. Waarom willen ze zo min mogelijk, of dat anderen zo min mogelijk, van de buik zien? Hoe platter hoe beter...? Wat doet dat met mensen die niet aan dit 'voorbeeld' kunnen voldoen? En dat zijn er velen. Het is voor veel mensen een crime de buik onder controle te houden. Dat wil zeggen sterk houden.

Net zoals dat je aanleg, onze genetica, hebt voor een bepaalde lichaamslengte, lichaamsbreedte en lichaams dikte, ligt het ook vast welke soort buik iemand heeft, krijgt, ontwikkeld. Uiteraard is levensstijl en getraindheid mede bepalend. Het is een illusie dat iedereen een blokjesbuik, "sixpack" kan krijgen door te trainen, dan wel te oefenen.

Het wordt lastig als men het idee heeft dat een platte buik het meest geaccepteerd is.  

Want als het niet in de genetica zit, of je voldoet niet aan de ‘norm’, gaat men allerlei 

compensatie strategieën gebruiken om de buik zo “plat” mogelijk te laten lijken. De meest 

gebruikte strategie is de buik intrekken, vooral ter hoogte van de maag.

De buik intrekken heeft consequenties voor de normale ademhaling en lichaamshouding, met name de onderrug, de ontspanning van het middenrif en de bilspieren. De ademhaling wordt hoog, oppervlakkig en er wordt kort uitgeademd. De bilspieren worden gespannen en vaak het bekken gefixeerd. Dit kan leiden tot zeer uiteenlopende klachten. Het idee leeft bij patiënten dat als ze deze lichaamshouding 'aannemen' denken een goede houding te hebben. Echter, deze kost wel extra energie.

Consulteer een fysiotherapeut als je last en problemen hebt met je houding en je buikspieren. Als ik vraag wat zij onder een goede houding verstaan, dan geven zij het volgende antwoord:"Ik mag toch niet met een te holle rug staan en of ook niet met overstrekte knieën." Wat een goede houding is, is ook gewoon individueel bepaald. Wat voor de één goed is is voor de ander minder goed, denk weer aan bouw en aanleg. “De rug moet toch Recht zijn?" Simpel: "welk deel van de rug moet dan recht zijn?” De patiënten wijzen naar de onderrug en de buik. De onderrug wervels zijn niet gemaakt om in een rechte lijn boven elkaar te staan. In het onderste gedeelte van de wervelkolom, zijn de wervelblokken zo gebouwd dat er altijd een lichte holte zichtbaar is. Dit komt omdat in dit deel van de kolom de voorkant van het blokje hoger is dan de achterkant. Als je met je hand een holte op je onderrug kunt voelen of zien, kijk maar in de spiegel van opzij, dan sta je in het relatieve midden. Dit heeft tot gevolg dat de buik altijd iets 'naar voren staat'. Trek je je buik in om deze plat te houden, dan verander je eigenlijk de positie van de onderrug wervels. Zie plaatje derde figuur.

Je begrijpt nu misschien dat het een complex gebeuren is. Het begint meestal met esthetisch gedachtegoed, slanker, platter lijken, wat kan leiden tot een groot aantal complexe klachten in de rug, buik en het bekkengebied.

Geef je buikspieren de kans mee te doen met je ademhaling en voel je vrij in het bewegen ervan.

Stof tot nadenken dus...

Gebruiksaanwijzingen en Instructies

Gebruiksaanwijzingen en Instructies

Gebruiksaanwijzingen, ja dat is vaak een gedoe. Sommige zijn daar wars van, gaan aan de slag en zien wel waar ze uitkomen. Sommigen zijn bloedserieus en volgen de aanwijzingen precies, soms te precies en vergeten daarbij na te denken wat ze aan het doen zijn.

Soms zit er bij een nieuw product wat je koop een instructieboekje in plaats van een gebruiksaanwijzing. Wat is nu het verschil? Geen idee eigenlijk.

In mijn werk geef ik instructies over bewegen, dat wil zeggen: aanwijzingen. Of zijn dat gebruiksaanwijzingen? Dat kan algemeen of specifiek zijn. Iemand vroeg mij: "Hoe doe je dat dan?” Of “Heb je een standaardprogramma, dat je voor iedere blessure klaar hebt liggen?” Nee, niks is standaard en zeker de mens niet. Wat ik weet is dat een ieder verschillend leert. Voor een ieder specifiek zul je eerst de patiënt moeten leren kennen en dat doe je door een aantal contactmomenten af te spreken, waar ik kijk naar hoe iemand beweegt.

“Waarom wil je de gebruiksaanwijzingen kennen?” kreeg ik als vraag. “Een blessure is toch iets met een spier, daar zijn toch gewoon oefeningen voor?”. Ja dat klopt, maar niet iedereen heeft baat bij dezelfde oefeningen dan wel gebruiksaanwijzingen. Hoe iemand leert is voor iedereen verschillend. Je zal dan ook per persoon de juiste gebruiksaanwijzingen moeten vinden.

Als je de gebruiksaanwijzingen gevonden hebt, dan kan je de juiste instructies geven, of de juiste aanwijzingen. Niet meer dan dat.

Ik wil blijven schrijven over bewegen, ik wil training geven in bewegen, en niet alleen in aparte spieren, ik zal mij focussen op simpele manieren van bewegen, vertaald naar ons dagelijks leven, want daar ben ik goed in. Voor ieder een persoonlijke gerichte aanpak.

Stof tot nadenken dus...